Fasnacht 22. – 24. Hornig 1999

Sujet:

Drägg wägg

Dass uns'ri scheeni Stadt vergammlet

ka jeede seeh, uff Schritt und Tritt ,

und drum hän sich e baar versammlet

wo finde: «Nai, so gooht's doch nit!»

 

En Aggzioon muess jetzen aane,

wo d'Lyt zer Suuberkait soll mahne,

beglaitet vom e Wärbe-Spot,

wo sait, wie me das mache sott.

 

Derzue e Faltprospäggt in d'Poscht,

wo nit vyyl bringt, doch seehr vyyl koscht.

E baar Plakätli, härzig glaini –

am Barfi het's zwar laider kaini –

E Glääber an de Sammelstelle

fir die, wo s Glaas hän sammle welle.

 

Drägg wägg, Drägg wägg – jetz geehmer draa

und leege d'Iberglaider aa.

Mer fasse Plastigsegg und Bääse

und stirzen ys ins Abfall-Wääse.

 

D'Regierig het die glyychi Haltig:

Wenn putzt soll wärde, denn au doo.

Ihr groosses Zyyl isch e Verwaltig

so clean wie's neve Bahnhof-Kloo.

 

Dr Schild duet affoo uusemischte:

«Dä Maa muess go», isch sy Verdiggt.

Dr Fabbri kunnt zwar nit in d'Kischte,

doch Faxe isch halt e Deliggt.

 

Dr Tschudi muess nit uusemischte,

ihm isch das «Drägg wägg» ainerlai,

denn – nit wie bi de Polizischte –

geehn d'Lyt bi ihm ganz von ellai.

 

Drägg wägg - und eines schönes Tages

gooht sone Staatsawalt uffs Ganze;

air maint, es flieg dr Raffi Klages

wlg syyner Wanze uff e Ranze.

 

Me het's denn speeter gseeh und gheert:

s lauft laider ganz gnau umgekeehrt.

 

Dr Chef vom Sportamt duet gärn fytte –

nit numme zu de Byyro-Zytte.

Drum nimmt er s Velo mänggmool hai,

das steert jo schliesslig au kai Bai,

Doch halt – im ED spitzt me d'Ohre:

Was – dasch ain, wo uff d'Sytte schafft?

Fazit: dr Arbetsblatz verlore

und acht Dääg Untersuechigs-Haft.

 

D'ldee, ins öffentlige Lääbe

meh Ornig z'bringe, gooht dernääbe.

«Drägg wägg» wär putze - und nit schwätze,

denn s Gschwätz drifft mänggmool jo die lätze.

 

S het Opfer gääh, wo d'Wunde lägge,

die, wo draa tschuld sin, losst das kalt.

Sii hän zwar gnau so Drägg am Stägge

und schliefe glyych - wie maischtens halt.

 

Drägg wägg – vergässet die Parole,

dr Drägg in Grääbe, Schächt und Dole,

und die, wo ständig d'Wänd vermoole –

die soll doch dä root Deyfel hoole!